மதி

 

மதி! 

"ஏண்டா எப்ப பாத்தாலும் என்ட்டயே வம்பிழுக்குற.?"

"ஏன்னா, நீதான் எனக்கு தெரிஞ்ச ஒரே இழிச்சவாயி"ன்னு சொல்லிட்டு மிச்சமீதி இருந்த சோத்தையும் திண்ணுட்டு வந்துருவேன்.

வெளிய போனதுக்கப்பறம் என்ன திட்றாளான்னு ஒட்டுக் கேட்க சொன்னா

"விட்றீ, திண்ணுட்டுப் போறான்"ன்னு சொல்லுவா. ஒட்டுக் கேட்டவனுங்க கலாய்க்கிறதுக்குள்ள சமாளிச்சி எஸ்கேப் ஆகிறனும்.

மூணு பெஞ்ச், ரெண்டு ரோவ தாண்டி என்னயக் கூப்புட்டுத்தான் சார்ப்னர் வாங்குவா. பக்கத்துல இருக்குறவன் தண்ணியக் குடுத்தாலும், அந்த லீடரம்மா அட்டன்டென்ஸ் எடுக்க ஆபீஸ் ரூம் போன கேப்புல முடியலைன்னாலும் தம் கட்டி ஒரு லிட்டர் தண்ணியையும் குடிச்சிட்டு நான்தான் குடிச்சேங்குற அடையாளத்துக்கு மூடிய ஒழுங்கா மூடாமலே விட்டுட்டு வந்துருவேன்.

கிளாஸ்ஸுக்குள்ள வந்ததும் நேரா நா ஒக்காந்துருக்குற லாஸ்ட் பெஞ்சதான் பாப்பா. ஈரமே இல்லாத வாய மழுப்புற மாதிரி நடிக்கிறதுக்காகவேத் தொடப்பேன். நேரா வாட்டர் கேனுக்கு அவ கண்ணு போவ, ஒட்டு மொத்த 

11. M/C கிளாஸ்ஸுமே என்னப் பாத்து சிரிக்க அப்ரம் என்ன சூரபத்ர காளியம்மன் வந்து எறங்கிருவா. பேசமாட்டா. பாக்கமாட்டா. கொய்யால போர்ட விட்டுத் திரும்ப கூட மாட்டா.

இன்டர்வெல்ல நேரா வந்து என் பக்கத்துல இருக்குறவன்ட்ட "என் ரெக்கார்ட யாரோ நேத்து வாங்கிட்டுப் போனாங்க, அத எடுத்துத் தர சொல்லு"ன்னுவா. சாரின்னு சொல்லி ரெக்கார்ட குடுத்தா "ஹ்ம்"ன்னு சொல்லிப் புடுங்கிட்டுப் போய்ருவா. இண்டர்வெல்லுக்கு அடுத்த ரெண்டு மணி நேரம் மரண காண்டுல போவும். கையில எவனாச்சும் சிக்குனா கழுத்தக் கடிச்சித் துப்பிர்லாம் போல கோவம் வரும்.

மதியம் பெல் அடிச்சதும் நம்மலுக்கும் கொஞ்சம் ரோசம் இருக்குற மாதிரி நடிச்சிட்டு, கொண்டு வந்த ஒரே ஒரு ரஃப் நோட்ட அப்டியே வெரல்ல சுத்திட்டே அவள பாக்காம வேகமாப் போய் பசங்களோட உக்காந்து சாப்ட்டா, அங்கயிருந்து அவுக ப்ரண்டு மூடில கத்தரிக்கா தொக்கோட, சாம்பார் சோறு கொண்டு வந்து தரும். மூடிய பாத்ததுமேக் கண்டு புடிச்சிருவேன் அதோடதுதான்னு.

கொஞ்ச நேரத்துல சாப்புட்டுக் கழுவிக் கொண்டு போய் குடுத்துட்டு பேக்க புடுங்கி, அந்த ரோஸ் கலர் பவுச்ச எடுத்து எதாச்சும் சில்ற காசு இருந்தா அத மட்டும் குடுத்துட்டு மிச்ச இருக்குறதெல்லாம் தூக்கிட்டு வந்துருவோம். கேண்டீன் போய்ட்டு ரிட்டர்ன் வரும் போது ரெண்டு எக்லெர்ஸ் மிட்டாயக் குடுத்து சமாளிச்சிருவோம். 

எவ்ளோ பேர் இருந்தாலும் பொங்கல் பங்ஷன் ட்ரெஸ் நல்லாருக்கான்னு பர்ஸ்ட் என்ட்டதான் கேப்பா. ஸ்கூல்லயே ஒரே ஒரு முஸ்லீம் பையங்குறதால ஆல் க்ளாஸ்ல பேமஸ். ஜெராக்ஸ் எடுக்குறதுல இருந்து, அதுட்ட எவனாச்சும் வம்பிழுத்தா சண்ட போடுற வரைக்கும் அம்புட்டும் பண்ணியாச்சு அந்த ரெண்டு வருசத்துல.

கடைசி நாள் கூட க்ளாஸ்ஸே ஒப்பாரி வைக்கும் போது அவ க்ளோஸ் ப்ரண்ஸப் பாத்துக் கூட அழுதுட்டு இருந்துட்டு, என்னப் பாத்து மட்டும் சிரிச்சிக்கிட்டே "ஒழுங்கா படி, ஓவரா ஆடாத"ன்னு சொல்லிட்டு அவுங்க வீட்ல செஞ்ச கேசரிய குடுத்துட்டுப் போயிருச்சு. 

அந்த கடைசி நிமிசத்துல கூட அதே இயல்பு மாறாம. நா அழுவேன்ங்குற பயத்துலதான் அது அழுவலன்னு எல்லாருக்கும் தெரியும்.

எனக்கு முன்னாடியே என் ரிசல்ட்டப் பாத்துட்டு பாஸாயிட்டியேடா பக்கின்னு போன் பண்ணி சொல்லுச்சு. ரிசல்ட் லிங்க் வந்ததே அப்பதான் தெரியும். ஒவ்வொரு தடவ ஸ்கூல் ப்ரண்ஸோட கான்பரன்ஸ் கால் போடும் போதும், அவளப் பத்திக் கேக்காம வச்சதில்ல. மொத்தத்துல இது பரியேறும் பெருமாள் படத்துல வர 'ஜோ'வா, இல்ல 96 படத்துல வர "ஜானு"வான்னுலாம் எனக்குத் தெரியல. 

வேகமா பஸ்லப் போயிட்டிருக்கும் போது ஏதோவொரு டாடா ஏசி அவப் பேர் போட்டு கிராஸ் ஆச்சுனா அதப் பாத்து வர ஒரு சின்ன புன்னகையும், எதாச்சும் எடக்கு மொடக்காப் பண்ணும் போது 'மதி'யோட நடந்துக்கடான்னு ம்மம்மா திட்டுறப்ப வர ஒரு ஞாபகமும் தான் அவ புடிச்சி வச்சிருக்குற இடம்.

மீண்டும் ஓர் முறைப் பார்ப்பேனாயின், அதே எதார்த்தத்தோடு தான் இருப்பாள். ஏனென்றால், அமீர்களுக்கு மட்டுமேத் தெரியும் 'மதி'கள் எப்படியானவர்கள் என்று. 

Ameerdeen...❣