சுவை

~

"நாங்க நிறையா சாப்டுவோம்" என்பதாக என் நண்பர்களை நான் அறிமுகம் செய்வதுண்டு. நிறைய என்றால் அதிகம் என்று பொருளல்ல. ஒவ்வொரு சந்திப்புக்கும் ஏதாவதொரு தேநீர் கடை அல்லது உணவகத்தை தேர்ந்தெடுத்தே பழகிவிட்டது. எனக்கு தனியாய் சாப்பிட வராது. தனியாக பேச முடியாது, பேச முடிந்திருந்திருந்தால் என் அதிகபட்சமான நேரங்கள் தனிமையிலேயே இருந்திருக்கும். நான் மனிதர்களைத் தேடிப் போவதே பேசுவதற்குத்தான். 

பேசப் பிடித்த அளவுக்கு சாப்பிடப் பிடிக்கும். இதில் முரண் என்னவென்றால் தனியாக சாப்பிட முடியும் என்றாலும் எனக்கு சாப்பிட வராது. எதோவொரு விதத்தில் தனிமையின் உணவில் ஒரு திருப்தி கிடைக்காது எனக்கு. கண்டிப்பாக பரிமாறிக் கொள்ள பார்த்துக் கொண்டே சாப்பிட யாரோவொரு சக மனிதர் வேண்டுமெனக்கு. வேலையின் காரணமாக கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அதற்கும் என்னை பழக்கப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறேன். 

எனக்கு அன்பின் வெளிப்பாடு என்ற குறிப்பே உணவிலிருந்துதான் தொடங்கும். ஒவ்வொரு மனிதரோடு சென்ற உணவுக்கடைகளையும் மறக்காமல் நினைவில் வைத்திருப்பேன். சிலநேரம் சுவை கூட நினைவிருக்கும். என் பெருங்காதலை உணவின் ரீதியில்தான் வெளிப்படுத்த முயல்வேன். சமைத்துத் தருபவர்களை ஒரு அடி நெருக்கமானவர்களாக மனதுக்குள் நியாபகம் வைத்திருப்பேன். 

உண்மையில் அத்தனை போதைப் பழக்கங்களுக்கு மத்தியில் சோற்றுக்கு செத்தவனாக இருப்பது சாலச்சிறந்தது. உணவை மனிதர்களோடு சேர்ந்து கொண்டாடுவதில் நிறைய நிறைவான நினைவுகளை சேமித்துக் கொள்ள முடியும். சாப்பிட, பேச மறுக்கும் நிலை எனக்குள் வருமேயானால் அன்று என் இயல்பில் இருந்து நான் விலகியிருக்கிறேன் என்று பொருள்.

என்னை நினைவு கூறும் ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் வெவ்வேறு உணவின் சுவை! ❤